فرمودۀ خداوند در سورۀ ماعون (فويلٌ للمصلين) به چه معناست؟!

فرمودۀ خداوند در سورۀ ماعون (فويلٌ للمصلين) به چه معناست؟!

فرمودۀ خداوند در سورۀ ماعون (فويلٌ للمصلين) به چه معناست؟!

جواب:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

أرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ – فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ – وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ – فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ – الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ – الَّذِينَ هُمْ يُرَاؤُونَ – وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ(ماعون)أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ _ دراینجا سؤال متوجه مؤمن است، و آن استفهام از کسی می باشد، که عاقبتش به تکذیب جزا و روز قیامت و در حقیقت تکذیب وجود خداوند منزّه ومتعال می باشد.

پس، اصل تکذیب 👈دین جدید وآنکه آن را آورده و آن حضرت محمد (ص) است خود، کفر به خداوند و آخرت است هر چند که کفار این را به صراحت بیان نکنند. به هر حال این نتیجه به دست نمی آید مگر بعد از طیّ مقدماتی، بلکه بعد از طیّ مقدماتی واقعی، به دست آمد و از جملۀ آن بی بهره گذاشتن یتیم از حق خود است.

یتیم :یعنی کسی که در بین کسان خویش تنها است که ازاو در اخلاق و شرافت و اطاعت از خداوند و معرفت خداوند کسی پیشی نمی گیرد و اینها انبیاء وفرستادگان وأئمه(ع) هستند.
پس کسی که روز جزا را تکذیب می نماید قبول نمی کند که اینها بر او مقدم باشند چرا که به مرض ابلیس مبتلا شده (أَنَاْ خَيْرٌ مِّنْهُ ) یعنی من از او بهتر هستم. (اعراف آیۀ12) پس قبول نمی کند که آنکه از او برتر است بر او مقدم باشد.

پس از صفات چنین افرادی خوردن مال ایتام و زنان بی سرپرست و مسکینان است. و اینها یعنی کسانی که بر اموال فقراء وایتام چیره می شوند و از آن بهره می برند خود و هر آنکه با آنها رابطه دارد دائماً علماء دین غیرعامل هستند، همان کسانی که با انبیاء و فرستادگان و أئمه(ع) به جنگ و ستیزه برمی خیزند. و همانا که علماء بنی اسرائیل به جنگ با حضرت موسی(ع) بر خاستند و علماء یهود با حضرت عیسی(ع) جنگیدند و علماء أحناف و یهود با حضرت محمد (ص) مبارزه کردند و علماء گمراه این اُمّت هم به مبارزه با أئمه(ع) به پا خاستند. و همانطور که پنداشته می شود نیست که فقط بعضی از علماء عامه با أئمه(ع) جنگیدند بلکه علماء شیعه هم و البتّه علماء بزرگ شیعه هستند که با امام رضا (ع) به ستیزه برخاستند و هدفی جز اینکه بر اموال صدقات چیره شوند و ریاست دینی را به باطل به دست گیرند نداشتند. و از جملۀ این علماءِ به ظاهر شیعۀ گمراه «علی بن حمزۀ بطائنی» است که او از اصحاب امام موسی کاظم(ع) می باشد و از بزرگان علماء شیعه است ولیکن زمانی که امام موسی بن جعفر(ع) به شهادت رسید علی بن حمزه بطائنی با امام رضا(ع) مخالفت کرد. امّا جوانان شیعه تصدی مبارزه با آن علماء دین غیرعامل را به دست گرفتند و مذهب را پابر جا گذاشتند وباطل آن فقهاء را بر ملا ساختند و از جملۀ آن جوانان احمد بن محمد بن أبی نصر بیزنطی است که از اصحاب مخلص و مورد ستایش امام رضا(ع) است.

نتیجه این است که علماء سوء و غیرعامل و طاغوتیان و یاران و اتباع آنها هستند که ایتام را از جایگاه خود محروم می سازند وبه اعطاء حق مسکینان ترغیب نمی کنند.
و ایتام و مسکینان همان پیامبران وفرستادگان وأئمه(ع) می باشند چرا که آنها در برابر خداوند خاضع و متذلِّل هستند و تکبّر نمی کنند یعنی مسکینند و کسی به مقام آنها نمی رسد پس هر کدام از آنها دربین قوم خویش تنها می باشد یعنی یتیم است.