ﺣﮑﻢ ﻧﺎﻡﮔﺬﺍﺭﯼ ﻟﻘﺐ ﺁﯾﺖ ﺍلله ﻟﻌﻈﻤﻰ

ﺣﮑﻢ ﻧﺎﻡﮔﺬﺍﺭﯼ ﻟﻘﺐ ﺁﯾﺖ ﺍلله ﻟﻌﻈﻤﻰ

قَالَ لَهُمْ مُوسَى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرَى

 ﻣﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ: ﻭﺍﻯ بر شما ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻭﻍ می ﺒﻨﺪﻳﺪ که شما ﺭﺍ ﺑﻪ عذاب ﺳﺨﺖ ﻫﻼﮎ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻨﺪﺩ ﻧﻮﻣﻴﺪ ﻣﯽﮔﺮﺩﺩ (طه – ۶۱)

ﺁﻳﺖ همان ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﯽ: همه مخلوﻗﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﯼ الهی ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، پس همهﯼ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥﻫﺎ مخلوﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺆﺛﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺁﺛﺎﺭﻧﺪ، ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺰﺭﮒﺗﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺷﺎﺭﻩﮔﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ: ﺁﻳﺎﺕ الهی ﺟﺰ ﺣﺠﺖﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﺮ خلقش نمی توانند ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ ﺁﻥﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﭘﺲ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﻝ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺣﻖ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ آیات الهی همان ﺍﺋﻤﻪ ع ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺗﻨﻬﺎ امیرالمومنین ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﺍﺑﯽﻃﺎﻟﺐ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻬﺪﯼ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﯽ صحیح نمی باشد ﺍﻣﺎﻡ مهدی محمد بن الحسن ﻋﺴﮕﺮﯼ ع ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﻘﺐ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻭﺻﯽ ﺍﻭﺻﻴﺎﺀ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﺍﺑﯽﻃﺎﻟﺐ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦﮐﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﷲ ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ.

ﻗﻄﻌﺎﹰ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ نخست نمیﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻣﻞ همه ﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﭼﻪ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺪﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭ ﺟﻨﺲ مخلوق ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ تمییزﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮏ ﺟﻨﺲ، ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ ﻭ ﺳﻔﺴﻄﻪ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﭘﺲ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﻄﻌﺎﹰ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺩﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻃﻼﻕ ﻟﻘﺐ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺑﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺋﻤﻪ ﺣﺮﺍﻡ، ﻭ ﺍﻃﻼﻕ ﻟﻘﺐ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺑﺮ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﺍﺑﯽﻃﺎﻟﺐ امیرالمومنین ﻧﻴﺰ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ع ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﻟﻘﺐ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ س ﻭ ﺍﺋﻤﻪ ع ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ع ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻧﺶ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﷲ ص ﻧﻘﻞ ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﷲ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: (ﻭﺍﺭﺩ بهشت ﺷﺪﻡ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭﺏ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻃﻼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﻻ ﺍﻟﻪ ﺍﻻ ﺍﷲ، محمد ﺣﺒﻴﺐ ﺍﷲ، ﻋﻠﯽ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﯽﻃﺎﻟﺐ ﻭﻟﯽ ﺍﷲ، ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ…).(۱)

ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: ( ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻠﻤﺔ ﺍﷲ، ﻭ ﺣﺠﺖ ﺍﷲ، ﻭ ﻭﺟﻪ ﺍﷲ، ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﷲ، ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﷲ، ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺰﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﻭﺩﻳﻌﻪ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﻭﻻﻳﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ همه ی ﺧﻠﻖ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ، ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ آسمان ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻟﯽ ﺧﺪﺍ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ…).(۲)

و نيز لقب امير المؤمنين ع به آيت الله العظمی ذکر شده است:

شيخ مفيد و شهيد و سيد بن طاووس در کتاب الاقبال (رض) گفتند که امام جعفر بن محمد صادق ع، امير المؤمنين عرا اين چنين زيارت کردند:… تا آن جا که فرمودند:

(السلام عليک يا آيت الله العظمی …(۳)

نهی ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﯽ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﯽﻃﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍلموﻣﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ:

ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : (ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﺳﻼﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍمیر ﺍلموﻣﻨﻴﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺧﻴﺮ، ﺍﻣیرﺍلموﻣﻨﻴﻦ ﻧﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ، ﻋﻠﯽ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭ ﻧﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻓﺮ. ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ: ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻬﺪﯼ ﺳﻼﻡ ﮔﻮﻳﻨﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺑﻘﻴﺔ ﺍﷲ؛ ﺳﭙﺲ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻳﻪﯼ ﺷﺮﻳﻔﻪ ﴿ﺑﻘﻴﺔ ﺍﷲ ﺑﺮﺍﯼ  شما بهتر ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ﴾) ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ). (۵).

ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺳﺆﺍﻝ ﺷﺪ: (ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍلموﻣﻨﻴﻦ ﻟﻘﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ، ﺣﻀﺮﺕ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻃﻌﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥﻣﻰﺁﻭﺭﺩ، ﺁﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ نخوانده ای:

وَ نَمِیرُ أَهلْلَنا (۶). (ﻭ ﻃﻌﺎﻡ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰﺳﺎزیم).(۷).

ﺑﻨﺎ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻠﯽ ﺟﺰ ﮐﺎﻓﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﻣﻴﺮ المومنین ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ نمی شود، ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻟﻘﺐ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺍﺳﺖ، ﭼﻴﺴﺖ؟

إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَى * أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّى * فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَى * وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَى * إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثَى *وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا * فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا * ذَلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَى * (۸). 

ﺍﻳﻦ ﺑﺘﺎﻥ[ ﺟﺰ ﻧﺎﻡﻫایی ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ شما ﻭ ﭘﺪﺭﺍنتاﻥ ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﺪ، ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺁﻥﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺰ ﮔﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩلخواهشان ﺍﺳﺖ پیروی نمی کنند، ﺑﺎ ﺁﻥﻛﻪ ﻗﻄﻌﺎﹰ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺷﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ * ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ ﻛﻨﺪ ﺩﺍﺭﺩ * ﺁﻥ ﺳﺮﺍ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ * ﻭ ﺑﺴﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی ﻛﻪ ﺩﺭ آسمان ﻫﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻯ ﻧﻴﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺧﺸﻨﻮﺩ باشد اذن دهد * در حقيقت كسانى كه آخرت را باور ندارند فرشتگان را در نام گذارى به صورت مونث نام می نهند * و ايشان را به اين [كار] معرفنی نیست جز گمان [خود] را پيروىنمى كنند و در واقع گمان در [وصول به] حقيقت هيچ سودى نمى رساند * پس از هر كس كهاز ياد ما روى برتافته و جز زندگى دنيا را خواستار نبوده است روى برتاب * اين منت هاى دانش آنان است پروردگار تو خود به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده داناتر و او به كسى كه راه يافته نيز آگاه تر است).

احمد الحسن، ﻭﺻﯽ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﯼ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻬﺪﯼ

(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ تمکینش ﺩﻫﺪ) جمادی ﺍﻷﻭﻝ /۵۲۴۱ ﻫـ.ﻕ

ﺗﯿﺮ ﻣﺎﻩ/ ۱۳۸۳ ﻫـ.ﺵ

۱- کنز الفوائد ج ۱ ص ۱۴۹

۲- بحار الأنوار ج ۲۵ ص ۱۶ – البرسی مشارق اَنوار اليقين.

۳- بحار ج ۹۷ ص ۳۷۳ – الإقبال ص ۶۰۷ – مفاتيح الجنان ص ۴۴۷ زيارت امير المومنين در روز میلاد پیامبر اکرم ص

۴- هود: ۸۶

۵- اصول کافی ج ۱ ص ۴۱۱

۶- يوسف: ۶۵

۷- اصول کافی ج ۱ ص ۴

۸- النجم ۳۰-۲۳